هنوز هم تنهام

....به نوشته های چند سال قبل که نگاه ميکنم می بينم با الان فرقی نداره هنوز هم مثل اون موقع دوستی برای در آغوش گرفتن وجود نداره دوستی برای صحبت کردن وجود نداره هنوز هم تنهام . هنوز هم کسی به عنوان دوست واقعی وجود نداره هنوز هم تکيه اي برای تکيه کردن نيست... هنوز هم موقع گريه کردن دستی اشکم رو پاک نمی کنه هنوز هم کسی نيست که بهش بگم دوست هنوز هم تنهام.تنهای تنها. هنوز هم جرات ندارم به کسی تکيه کنم چون مثل يک ديوار شل پشتم رو خالی ميکنه... و موقع گريه کردن ميره پيشه بقيه می ايسته وبهم ميخوانده خودم هم نمی دونم دنبال چی هستم فقت اينو می دونم که دنبال هرچی هستم هنوز بهش نرسيدم...